Ανοιχτός πόλεμος ανεξάρτητων καλλιεργητών με τις Αρχές στις Η.Π.Α.

 Ένας ανοιχτός πόλεμος εναντίον των μικρών ιδιόκτητων κήπων έχει ξεσπάσει τα τελευταία χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με διάφορες αφορμές, δημοτικές αρχές σε διάφορα σημεία της χώρας εξαναγκάζουν τους πολίτες να διαλύσουν τους μικρούς ιδιόκτητους κήπους των σπιτιών τους. 
 

Αν και καμία επίσημη αρχή δεν αναφέρει ανώτερες κυβερνητικές διαταγές για το «ξήλωμα», αυξάνονται και πληθύνονται οι αντιδράσεις απέναντι στους νέους διατροφικούς νόμους, τους οποίους όλοι πλέον υποπτεύονται για την νέα κατάσταση που δημιουργείται. 

Όλο και περισσότερα είναι τα περιστατικά στα οποία οι δημοτικές αρχές με διάφορες αιτιολογίες αναγκάζουν τους ιδιοκτήτες μικρών κήπων να τους καταστρέψουν, να τους μεταφέρουν, ή ακόμα και να τους σμικρύνουν. 

Ο Καρλ Τρικάμο, στην πόλη Φέργκιουσον του Μιζούρι, πρέπει σύμφωνα με τις δημοτικές αρχές να ξεριζώσει τον κήπο μπροστά από το σπίτι του, επειδή παραβιάζει «τα μίνιμουμ στάνταρ εξωτερικής εμφάνισης» που θέτει η πόλη, τα οποία απαιτούν οι ιδιόκτητοι κήποι να βρίσκονται όπισθεν και όχι εμπρός της οικίας! 

Ο δήμος της πόλης του Ορλάντο επέβαλλε πρόστιμο 500 δολαρίων για κάθε επιπλέον ημέρα που το ζεύγος Χέλβενστον θα κράταγε τον λαχανόκηπό του. Ο δήμος έδωσε διορία στο ζεύγος να ξεριζώσει τον κήπο του σπιτιού του, με αιτιολογία ότι ο νόμος δεν επιτρέπει τη «δημιουργία αγροτικών ζωνών εντός κατοικήσιμων περιοχών» και, όπως στο Φέργκιουσον, τη δημιουργία κήπων στο μπροστινό μέρος των κατοικιών. Η απόφαση αυτή ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, καθώς παρά τις διαβεβαιώσεις του δήμου ότι η διορία δεν υπόκειτο σε άνωθεν κυβερνητική εντολή, όλο και περισσότεροι Αμερικάνοι βλέπουν τις τοπικές αρχές να έχουν επιδοθεί σε μία προσπάθεια διάλυσης των μικρών ατομικών κήπων. Το ζεύγος Χέλβενστον κινήθηκε νομικά και δικαιώθηκε με δικαστική απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 2013. 

Σε πολλές περιπτώσεις, οι δημοτικές αρχές χρησιμοποιούν τελείως παράλογα τοπικά νομοθετήματα (για τα οποία είναι γνωστές κάποιες πολιτείες των Η.Π.Α), όπως για παράδειγμα, έναν νόμο στη Φλόριντα ο οποίος προϋποθέτει ότι ο κήπος δεν θα καταλαμβάνει έκταση μεγαλύτερη του 25% των συνολικών τ.μ. της οικίας που τον φιλοξενεί. 

Αυτές βέβαια οι δικαιολογίες που έρχονται με τη μορφή κάποιων περίεργων και ως επί το πλείστον ξεχασμένων νόμων -όταν αυτοί υπάρχουν, γιατί έχουν γίνει και παρατυπίες όπως στην υπόθεση Χέλβεστον-, δεν είναι παρά η αρχή της προσπάθειας συγκέντρωσης της αγροτικής παραγωγής σε λίγες εταιρίες και μονάδες. 

Κατά τηv διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων, στις Η.Π.Α. το κράτος προωθούσε την ιδέα ανεξάρτητης γεωργικής παραγωγής, ακόμα και εντός των πόλεων, ως «πατριωτικό καθήκον». Τώρα, που τα εταιρικά συμφέρονται «μυρίστηκαν αίμα», φαίνεται ότι ακόμα και ένας απλός λαχανόκηπος αποτελεί πρόβλημα, και θα πρέπει να ξηλωθεί, με νόμους που υπάρχουν ή και που ...εφευρίσκονται εκείνη την ώρα. 

Με δεδομένο το Νόμο S510 του 2011, η δυνατότητα ανεξάρτητης αγροτικής παραγωγής από αυτόνομους καλλιεργητές αρχίζει πλέον να αμφισβητείται ευθέως. Η προσπάθεια συγκεντροποίησης της αγροτικής παραγωγής σε λίγες συγκεκριμένες εταιρίες, απειλεί ευθέως την ελευθερία στην γεωργική καλλιέργεια, όχι μόνο στις Η.Π.Α. αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. 

Οι προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος S510 για τον τρόπο παραγωγής και διανομής των παραγόμενων προϊόντων, είναι τόσες πολλές, ώστε είναι θεωρητικά αδύνατον να καλυφθούν από έναν μικρό ανεξάρτητο καλλιεργητή. Με κύρια αιτιολογία την "ασφάλεια" της γεωργικής παραγωγής, τα κέντρα αποφάσεων, τα οποία στη συντριπτική τους πλειοψηφία ελέγχονται ή/και επηρρεάζονται άμεσα από τις πανίσχυρες εταιρίες του χώρου, έχουν ως άμεσο στόχο την επιβολή χρησιμοποίησης συγκεκριμένων ποικιλιών, ως επί το πλείστον μεταλλαγμένων, συγκεκριμένων ζιζανιοκτόνων και αυξητικών αντιβιοτικών, συγκεκριμένων βέβαια εταιριών. 

Η νομοθεσία, τόσο στις Η.Π.Α. όσο και σταδιακά στην Ευρώπη, κινείται προς την κατεύθυνση της ολιγοπώλησης της αγοράς, αφού οι όλο και αυστηρότερες προδιαγραφές για καθαρότητα, νεότητα και τρόπου παραγωγής των προϊόντων φωτογραφίζουν ουσιαστικά τα βιομηχανικά προϊόντα και μόνο αυτά. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η δύναμη και η επιρροή μεγάλων πολυεθνικών προς τους διαμορφωτές αντίστοιχων νόμων και αποφάσεων, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Η.Π.Α. Για τις εξαρτώμενες από τα κορπορατικά συμφέροντα κυβερνήσεις, το μερίδιο του 53% στην παγκόσμια αγορά σπόρων που κατέχουν τρεις πολυεθνικές, η Μonsanto, Syngenta και DuPont φαίνεται ότι δεν είναι αρκετό. 

Τα δύο ευρωπαϊκά σχετικά προσχέδια που είδαν το φως της δημοσιότητας το 2012, προσχέδια του Κανονισμού ο οποίος αναμένεται τον Μάρτιο του 2013, κινούνται εντός των αντίστοιχων με τον Νόμο S510 πλαισίων, θέτοντας ασφυκτικά πλαίσια για τους ανεξάρτητους γεωργούς και βιοκαλλιεργητές, σε επίπεδο κόστους παραγωγής, προδιαγραφών «ασφαλείας», πιστοποίησης και εγγραφής τους (οι οποίες φωτογραφίζουν κυριολεκτικά τα βιομηχανικά και μόνο προϊόντα), αλλά και γραφειοκρατίας.
 

Πηγές: ΕΤC Group, Mod Freedom, Seed-Sovereignty

Άρης Καπαράκης,
Συνεργάτης της ΜΚΟ Σόλων

Το άρθρο βρίσκεται εδώ.

 

Μία υγειής φωνή μας (προσ)καλεί

Εγώ θα είμαι εκεί …μπροστά από τη Βουλή και θα σας περιμένω ΟΛΟΥΣ

Ονομάζομαι Στέλιος Κυμπουρόπουλος και έχω την ηλικία των 28 χρονών (παρά λίγων ημερών). Είμαι ένας νέος ειδικευόμενος ψυχίατρος, είμαι ένας μεταπτυχιακός φοιτητής, είμαι ερευνητής, είμαι υποστηρικτής, και με κάθε τρόπο, προαγωγός των ανθρώπινων δικαιωμάτων… και τέλος είμαι ένας άνθρωπος με σοβαρή κινητική αναπηρία.

Παραπάνω περιγράφω εν συντομία τα όσα είμαι. Κανείς δε ξέρει όμως τα πόσα θέλω να γίνω, τα πόσα μπορώ να φτάσω, τα πόσα αξίζει να κάνω. Ούτε εγώ έχω κάποια απάντηση! Το μόνο που γνωρίζω είναι πως σε σύντομο χρονικό διάστημα δε θα μπορώ να είμαι τίποτα. Ένας άνθρωπος χωρίς όνειρα δεν είναι άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος χωρίς στόχους δεν είναι άνθρωπος. Ένας άνθρωπος χωρίς ελπίδα δεν είναι άνθρωπος. Ένας άνθρωπος χωρίς αύριο δε ζει! Θέλω να ζω όμως σε μια Ελλάδα που έχει αξίες που μπορεί να βασίζεται στις δικές της δυνάμεις. Δεν έχει σημασία αν φάμε ακόμα μια ημέρα καλό φαγητό, όταν πολλοί συνάνθρωποί μας τρώνε ψίχουλα ή ό,τι βρουν σε συσσίτια και ανοιχτόκαρδους ανθρώπους… σύντομα εκεί θα καταλήξουμε οι περισσότεροι!

Δεν έχει αξία αν δουλέψουμε μια μέρα περισσότερο, αφού είτε το 27% των συμπολιτών μας δε δουλεύει είτε και να δουλεύει κάποιος σήμερα, αύριο ο μισθός του δεν θα είναι αρκετός για τα καθημερινά απαραίτητα αγαθά. Και το ερώτημα γεννιέται: γιατί συμβαίνει αυτό;

Συμβαίνει γιατί αφήσαμε τη ζωή μας, χωρίς οδηγό, χωρίς υπηρεσίες, χωρίς όραμα. Σταματήσαμε να πιστεύουμε στην προσπάθεια και στη σωστή ανταμοιβή και πιστέψαμε στη λαχειοφόρο αγορά των ψήφων. Δεν υπολογίσαμε ώστε να φτιάξουμε μια κοινωνία για όλους, μια κοινωνία με βάσει την Παιδεία, τις Επιστήμες, την Έρευνα, τη Φυσική Ελληνική Ομορφιά του εδάφους και του υπεδάφους.

Ακόμα υπάρχουν ψήγματα ελπίδας και εγώ θέλω να τα εκμεταλλευτώ και να βρεθώ όσο ζω σε μια Ελλάδα πραγματικής Δημοκρατίας, πραγματικής Ελευθερίας, πραγματικής Παιδείας, πραγματικής Υγείας, πραγματικής Διαφορετικότητας. Μπορούμε να ξεκινήσουμε ΤΩΡΑ!

Τώρα για να μη συνεχίσουν να ξενιτεύονται νέοι άνθρωποι για ένα καλύτερο αύριο. Τώρα για να είμαστε σίγουροι πως σε 20-30 χρόνια θα υπάρχει ακόμα Ελλάδα και δε θα έχουμε αυτοαφανιστεί από την υπογονιμότητα! Σαν άνθρωπος δε μπορώ να βλέπω άλλο την Ελλάδα να καταστρέφεται και να χάνεται. Δε μπορώ να βλέπω πως κάθε ημέρα πίνεται το αίμα των ανθρώπων μας. ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ!!!

Δε ξέρω αν η ώρα μηδέν έφτασε, εγώ όμως ορίζω το δικό μου σημείο μηδέν. Την Τρίτη 16 Ιουλίου θα είναι σαν να έχω γενέθλια, θα είναι τα δικά μου διαφορετικά γενέθλια που αντί να τα γιορτάσω απολαμβάνοντας κάποιο γεύμα δίπλα στη θάλασσα με καλό κρασί και φαγητό, θέλω να γιορτάσω την αρχή μιας καινούργιας ημέρας, μιας αλλαγής. Εγώ θα είμαι εκεί στις 20:00, μπροστά από το άγαλμα του άγνωστου Στρατιώτη μπροστά από τη Βουλή και θα σας περιμένω ΟΛΟΥΣ, να γεμίσει ο χώρος Ελπίδα έξω από το σπίτι μέσα στους δρόμους.

Ελάτε και φέρτε μαζί σας από ένα κερί να το ανάψουμε σαν σύμβολο ελπίδας για το αύριο. Φέρτε μαζί σας, με οποιοδήποτε τρόπο ιδέες – απόψεις κι όχι φράσεις του παρελθόντος (όπως ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ), ώστε να είναι στοιχειοθετημένες και τεκμηριωμένες. Θα είμαστε εκεί για να τα μοιραστούμε αυτά, για να τα κάνουμε μια ανοιχτή συζήτηση μεταξύ ελεύθερων ανθρώπων, ένα ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΑΛΟΓΟ. Δεν θα βρεθούμε εκεί για διασκέδαση και γλέντι, με σουβλάκια και μπύρες. Οι εξελίξεις δεν έρχονται με την λειτουργία της πέψης, αλλά με τη λειτουργία του πνεύματος. Καμιά αλλαγή δεν έγινε με το ξυλάκι από το καλαμάκι, αλλά όλες έγιναν με το ξίφος του πνεύματος και τη θέληση του σώματος. Θα είμαστε εκεί για την αλλαγή, για μια βιώσιμη ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ!!!

Είμαι ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος

• Δεν υποκινούμαι από κανένα κόμμα ή πολιτική παράταξη για αυτήν την προσπάθεια για αναστολή της καταδίκης μας. ΥΠΟΚΙΝΟΥΜΑΙ όμως από τη θέλησή μου να ζω ελεύθερος και καλά!

• Χρησιμοποιώ το Facebook και άλλα socials media όχι σαν τελικό αποδέκτη, αλλά ως μέσο για τη διάδοση ενός τελικού σκοπού.

Σας αφήνω με στοίχους από το ποίημα «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» του Τάσου Λειβαδίτη και με την ελπίδα να είμαστε μια δύναμη εκείνο το βράδυ!

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο. Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ΄τις φωνές […]

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου. Δε θα διστάσεις. Θ΄ απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου Θ΄ απαρνηθείς τη βραδινήξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο. Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς. Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου […]

Εγώ θα είμαι εκεί …μπροστά από τη Βουλή και θα σας περιμένω ΟΛΟΥΣ !!!!

 

Το άρθρο βρίσκεται εδώ και η σελίδα του Στέλιου στο facebook εδώ. 

Καυγάς για τα Φυτοφάρμακα.

Κάνετε κλικ πάνω στις φωτογραφίες ώστε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο.



 

Το αρθρο βρίσκεται στο περιοδικό Κ της Καθημερινής, 26/5/2013.

Συγκλονιστική επιστολή από τηv Βραζιλία: Εδώ δεν πίνουμε καφέ, ούτε χορεύουμε σάμπα.

Μπέλο Οριζοντε, 

Δευτέρα 17.06.2013

Αγαπητέ φίλε,

ναι μιλάω σε εσένα που ακούς Βραζιλία και σκέφτεσαι παραλίες, τακουνάκια, ανάποδα ψαλίδια, υπερμεγέθεις κώλους και ατελείωτα πάρτι. Συγγνώμη που σου χαλάω το όνειρο, αλλά το πάρτι τελείωσε. Η μάλλον έχει τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν σου το είπανε. Εδώ εξάγουμε, αλλά δεν πίνουμε καφέ, δεν χορεύουμε σάμπα εκτός των ορίων του Ρίο ντε Ζανέιρο ή μάλλον χορεύουμε σπάνια έτσι κι αλλιώς. Μέχρι και στην μπάλα εξάγουμε πλέον αμυντικά χαφ και στόπερ. Τα στερεότυπα μας τελείωσαν όπως και η υπομονή.

Τελείωσε η υπομονή. Την τελευταία εβδομάδα πήραμε τους δρόμους. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν για την αύξηση 7 λεπτών του ευρώ στις συγκοινωνίες αλλά πλέον διαμαρτυρόμαστε για όλη τη σαπίλα πίσω από αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι τα επτά λεπτά αλλά τα βασικά δικαιώματα. Η στρατονομία, κατάλοιπο της δικτατορίας, μοιράζει αφειδώς λαστιχένιες σφαίρες και ληγμένα δακρυγόνα. Αλλά είναι πλέον αργά. Ο κόσμος επιτέλους ξύπνησε και ζητά επίπεδο ζωής ανάλογο με την θέση της χώρας στο οικονομικό χάρτη. Βαρέθηκε να βλέπει τους λίγους να γεμίζουν τις τσέπες και να επανεκλέγονται εδώ και δεκαετίες. Βαρέθηκε ο φτωχός αλλά, επιτέλους βαρέθηκε και ο πλούσιος, και θα στο εξηγήσω.
 

Στην Βραζιλία ο βασικός μισθός είναι 234 ευρώ. Το εισιτήριο του λεωφορείου είναι 1 ευρώ και το ρημάδι έρχεται όποτε γουστάρει. Κάποιος που ζει στο Μπέλο Οριζόντε κερδίζοντας βασικό μισθό, μένει τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα από την δουλειά του και θέλει δύο λεωφορεία και μιάμιση ώρα για να φτάσει εκεί όταν δεν έχει κίνηση. Και όταν μιλάμε για κίνηση, μιλάμε για χάος. Στο Σάο Πάουλο για παράδειγμα κάθε μέρα έχουμε ουρές 70 χιλιομέτρων στις ώρες αιχμής. Εκεί συναντιούνται ο φτωχός με τον πλούσιο. Ο φτωχός στο λεωφορείο και πλούσιος στην αμαξάρα του με τα φιμέ τζάμια.
 

Ο πλούσιος που θα γυρίσει στο σπίτι το οποίο πληρώνει κατά μέσο όρο 1500 ευρώ ενοίκιο και άλλα 400 για κοινόχρηστα. Πληρώνει ιδιωτική ασφάλιση υγείας γιατί το δημόσιο δεν δουλεύει, πληρώνει πανάκριβα σχολεία για τα παιδιά του γιατί στο δημόσιο είναι δύσκολο να μάθουν οτιδήποτε, πληρώνει τα διπλάσια για οποιοδήποτε προϊόν (αυτοκίνητο, ρούχα, υπολογιστής κλπ.) έρχεται απ’έξω γιατί ο φόρος εισαγωγής είναι 60% συν το κέρδος του εμπόρου. Πληρώνει με φόβο, γιατί δεν μπορεί να βγεί απο το «κάστρο» με τον ηλεκτρικό φράχτη όποτε θέλει. Γιατί δεν μπορεί να πάει μια βόλτα όπου και όποτε του γουστάρει. Γιατί φοβάται για την ζωή του καθημερινά. Και σου μιλάω πάντα για το Μπέλο Οριζόντε και τις άλλες μεγαλουπόλεις της χώρας. Αν πάρεις τον δρόμο και πας προς το βορρά ξέχνα τα όλα αυτά, εκεί είσαι πλέον σε στάνταρντς Αφρικής.

Κανείς σχεδόν δεν τα περνάει όσο ωραία φαντάζεσαι στην Βραζιλία. Ναι, έχουμε παραλίες και ήλιο αλλά ο αναλφαβητισμός είναι στο 10% και κάθε μέρα περίπου 13 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουνε φαΐ στο τραπέζι τους.

Είμαστε η 6η οικονομική δύναμη στον κόσμο και την ίδια στιγμή πολύ χαμηλά στους δείκτες της παιδείας και της δημόσιας υγείας. Οσο αφορά την διαφθορά και την γραφειοκρατία πρέπει να είμαστε στο τοπ 3 εύκολα. Πολύ ψηλά είμαστε και στην εγκληματικότητα με τα νούμερα νεκρών σε Ρίο και Σάο Πάουλο να είναι μεγαλύτερα από εκείνα σε εμπόλεμες ζώνες (49 χιλιάδες μέσα στο 2010). Δυστυχώς το Μουντιάλ και η Ολυμπιάδα δεν θα αλλάξουν τίποτα από όλα αυτά.

Για μια ακόμα φορά μας δούλεψαν ψιλό γαζί. Μας υποσχέθηκαν πως θα αλλάξει η ζωή μας, επιτέλους, προς το καλύτερο. Πως θα έχουμε συγκοινωνίες και δρόμους πρώτου και όχι τρίτου κόσμου και πως θα αλλάξουμε, λέει, επίπεδο σε όλα. Πως όλο αυτό το «φαγοπότι» θα αξίζει τον κόπο. Αντίθετα, μέχρι τώρα όλη αυτή η ιστορία έχει στοιχίσει πάνω από 27 δις δολάρια, περισσότερα από όσο τα τελευταία τρία μουντιάλ μαζί. Εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, το Μινεϊράο κόστισε 270 εκ. ενώ αρχικά είχε υπολογιστεί σε 146 εκ. Να σου πω ακόμα πως πήγα στο στάδιο «Ιντεπεντένσια», επίσης εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, που κόστισε 45 εκ. ευρώ, παραδόθηκε με 2 χρόνια καθυστέρηση και λόγω κατασκευαστικού λάθους έχει πάνω από 6 χιλιάδες θέσεις που δεν βλέπουν το ένα τέρμα. Ανάλογες και χειρότερες είναι οι ιστορίες και στα υπόλοιπα γήπεδα.

Μιας και μιλάμε για μπάλα, να σου πω πως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι θα δουν το Μουντιάλ από την τηλεόραση. Το φτηνό εισιτήριο για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για τον αγώνα Ταϊτή – Νιγηρία κοστίζει κοντά στα 50 ευρώ. Φαντάσου λοιπόν τι θα πρέπει να πληρώσουμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και μην ξεχνάς, ο βασικός μισθός είναι στα 234 ευρώ.

Το άρθρο βρίσκεται εδώ. 

Πώς να νικήσετε την Oξφόρδη στην έδρα της

Το ΒΗmagazino μιλάει με τους φοιτητές της Νομικής Σχολής Αθηνών που κατέκτησαν το πρώτο βραβείο στον 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Εικονικής Δίκης Ρωμαϊκού Δικαίου. 

Ο μεγάλος τελικός ανάμεσα στη Νομική Σχολή Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης είχε λήξει το μεσημέρι της 9ης Απριλίου. Η αγωνία, όμως, για το όνομα του νικητή έπρεπε να παραταθεί μερικές ώρες ακόμη, μέχρι και το επίσημο δείπνο. Η 4ετής φοιτήτρια της Νομικής, Μαρία Επέογλου, η οποία είχε συμμετάσχει στον ημιτελικό εξασφαλίζοντας την πρόκριση στον τελικό για την ελληνική ομάδα, καθόταν δίπλα σε έναν από τους κριτές του διαγωνισμού. Ολη η προσοχή της ήταν στραμμένη επάνω του. Προσπαθούσε να του αποσπάσει οποιοδήποτε στοιχείο που θα μαρτυρούσε τον νικητή. «Επιτέλους, είχαν κερδίσει εκείνοι ή το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης;». Το επιδόρπιο αποδείχθηκε πολύ γλυκό, ο φάκελος άνοιξε και τα αποτελέσματα άρχισαν να ανακοινώνονται. Τρίτο το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, που είχε επικρατήσει στον μικρό τελικό έναντι της Βιέννης. Δεύτερη θέση για το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και τότε... ένα διαπεραστικό «Yes!» του Θανάση Τασόπουλου, ενός εκ προπονητών της ελληνικής ομάδας, ήχησε. Οι τέσσερις έλληνες φοιτητές που διαγωνίστηκαν, η Ιουλία Βουλέλη, η Μαρία Επέογλου, ο Αλέξανδρος Παπασωτηρίου και η Τερέζα Ρούσσου, προσπαθούσαν να εντοπίσουν ο ένας τον άλλον στην αχανή αίθουσα. Πανηγυρισμοί, συγκίνηση και κλάματα.
Δύο ημέρες μετά η ελληνική αποστολή επέστρεφε με το πρώτο βραβείο. Η Ιουλία και ο Αλέξανδρος κουβαλούσαν στις αποσκευές τους το πρώτο και το τρίτο βραβείο του καλύτερου ρήτορα (best oralist) αντίστοιχα. Δεν είναι μικρό πράγμα να είσαι ο πρώτος ανάμεσα στους πρώτους, κερδίζοντας μάλιστα το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης μέσα στην έδρα του.
Η ελληνική περίπτωση
Μόλις λίγες ημέρες μετά την επιστροφή τους στην Ελλάδα, συναντώ τους τέσσερις φοιτητές μαζί με την καθηγήτριά τους, Αθηνά Δημοπούλου, η οποία είχε αναλάβει και την επιστημονική επίβλεψη της προετοιμασίας τους. Τα καλοσιδερωμένα ταγέρ για τα κορίτσια και το αυστηρό κοστούμι για τον Αλέξανδρο έχουν μπει πλέον στην ντουλάπα και τώρα μοιάζουν με τέσσερα νεαρά παιδιά της ηλικίας τους. «Πρόκειται για τον 6ο Διαγωνισμό Εικονικής Δίκης Ρωμαϊκού Δικαίου» μας εξηγεί η καθηγήτρια Αθηνά Δημοπούλου και συμπληρώνει: «Τις πρώτες πέντε φορές διοργανώθηκε στην Καβάλα με πρωτοβουλία ενός έλληνα αποφοίτου της Οξφόρδης, του δικηγόρου Πασχάλη Πασχαλίδη, και με τη συνδρομή εκεί του Ινστιτούτου ΙΜΑRΕΤ και του αρχαιολόγου Μιχάλη Λυχούνα, οι οποίοι το οργάνωσαν και είχαν την ιδέα να φέρουν κοντά τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια όπου διδάσκεται το Ρωμαϊκό Δίκαιο. Η εικονική δίκη είναι ένας θεσμός που υπάρχει σε πολλά πανεπιστήμια, ιδίως αγγλοσαξονικά, και συμβάλλει στην προετοιμασία των φοιτητών για τον ρόλο τους ως μελλοντικοί δικηγόροι. Το Ρωμαϊκό Δίκαιο αποτελεί το θεμέλιο του συγχρόνου Αστικού Δικαίου. Μην ξεχνάμε ότι ήταν το ισχύον δίκαιο της Ελλάδας μέχρι το 1945, με την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα».
Η Νομική Σχολή Αθηνών έχει λάβει μέρος πέντε φορές στον διαγωνισμό μέχρι στιγμής, καταφέρνοντας, μάλιστα, τις τρεις από αυτές να βρίσκεται στην πρώτη δυάδα, ενώ το 2010 κατέκτησε το πρώτο βραβείο. Πέρυσι οι έλληνες φοιτητές ήρθαν δεύτεροι. Εφέτος ήταν ξανά η στιγμή της πρωτιάς. Φυσικά, οι «βετεράνοι» νικητές του διαγωνισμού, δηλαδή η απόφοιτοι της σχολής Αρτεμισία Παπαδάκη και Μαριάννα Φλώρου, καθώς και οι φοιτητές Μάγδα Αστερή και Θανάσης Τασόπουλος, βοήθησαν στην προπόνηση των νέων. Η Νομική Σχολή Αθηνών θέλει να δημιουργήσει παράδοση.
Το μυστικό του καλού ρήτορα
Η υπόθεση που ανέλαβαν οι νεαροί φοιτητές έφτασε στα χέρια τους πριν από δύο μήνες και αφορούσε τη διένεξη μεταξύ δύο γειτόνων, του Ιωάννη και του Ουγκολίνου, οι οποίοι ζουν στην εποχή του Ιουστινιανού. Πρόκειται για μια πολύπλοκη και μπερδεμένη αντιδικία σχετικά με ένα κτήμα, ένα δάνειο και... ένα μουλάρι, στην οποία εμπλέκεται μια σειρά νομικών θεμάτων. Οι φοιτητές χάθηκαν στο αχανές δίκαιο του Ιουστινιάνειου Κώδικα διαβάζοντας χοντρούς τόμους, δουλεύοντας πότε μέσα από αγγλικές μεταφράσεις των λατινικών κειμένων και πότε μέσα από τα πρωτότυπα κείμενα, και επικαλούμενοι διατάξεις βρήκαν τα νομικά επιχειρήματα ώστε να στηρίξουν τη θέση τους πότε από την πλευρά του ενάγοντος Ιωάννη και πότε από την πλευρά του εναγόμενου Ουγκολίνου. Επρεπε να εκφωνήσουν τον λόγο τους, να πείσουν το «δικαστήριο», δηλαδή μια επιτροπή καθηγητών από τα πανεπιστήμια που συμμετέχουν στον διαγωνισμό (Οξφόρδη, Κέιμπριτζ, Τούμπινγκεν, Tριρ, Βιέννη, Λιέγη, Νάπολι), αλλά και να αντικρούσουν τα επιχειρήματα των συναδέλφων τους. Φυσικά, ολόκληρη η δίκη γινόταν στα αγγλικά και τα παιδιά είχαν στη διάθεσή τους μόλις λίγα λεπτά.
«Λοιπόν, θα ανεβείτε στο βήμα με αυτοπεποίθηση και θα επαναλαμβάνετε από μέσα σας “Εγώ είμαι εδώ σήμερα και θα σας τα εξηγήσω όλα”. “Καθήστε και θα σας τα πω όλα εγώ”». Αυτή ήταν η βασική συμβουλή που έδωσε στους φοιτητές μία από τις προπονήτριές τους, η Αρτεμισία Παπαδάκη, η νικήτρια του διαγωνισμού το 2010. Η προετοιμασία τους κράτησε δύο μήνες και έμοιαζε με έναν συνεχή αγώνα δρόμου, με ομαδικές πρόβες σε σπίτια, φοιτητικά αναγνωστήρια, βιβλιοθήκες, ακόμη και με αγορεύσεις στον Κήπο του Ζαππείου. Φυσικά, η ατομική πρόβα μπροστά στον καθρέφτη αποτελούσε καθημερινότητα για τα παιδιά.
«Δεν υπήρχε ωράριο» εξηγεί η Ιουλία. Μπορεί τελειώναμε και στις 4.00 τα ξημερώματα, έχοντας ξεκινήσει από τις 9.00 το πρωί». Οπως μου εξηγούν, η συμμετοχή τους στον διαγωνισμό άξιζε περισσότερο από οποιοδήποτε «άριστα δέκα» σε οποιοδήποτε μάθημα. «Στο ελληνικό πανεπιστήμιο δεν έχεις καμία άλλη επιβεβαίωση πέρα από τον βαθμό που βλέπεις στο εξάμηνο. Τώρα, με τον διαγωνισμό, έπρεπε να φτάσουμε στα όριά μας, να τα ξεπεράσουμε, να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση, να δουλέψουμε σε ομαδικό επίπεδο, αλλά και να καταβάλουμε έναν προσωπικό μόχθο» συμπληρώνει η Μαρία.
«Οι Ελληνες πετάτε τα επιχειρήματα σαν να πυροβολείτε»
Το βράδυ πριν από τον τελικό η ελληνική ομάδα, μαζί με τους προπονητές της, δούλεψε για τελευταία φορά ξενυχτώντας ως τις 4.00 το πρωί. Φυσικά, το δέος και το άγχος, επειδή ακριβώς αγωνίζονταν με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης – το οποίο έχει μακρά παράδοση σε τέτοιους διαγωνισμούς –, υπήρχαν, αλλά δεν ήταν κάτι που τους κατέβαλε. «Ο μεγαλύτερος κριτής και αντίπαλος είναι τελικά ο ίδιος ο εαυτός σου. Τα δικά σου όρια οφείλεις να ξεπεράσεις. Είχαμε αναλάβει μια υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας, απέναντι στην ομάδα» αναφέρει η Τερέζα, πρωτοετής στη Νομική Σχολή.
Η ελληνική ομάδα κατέκτησε την αναγνώριση όλων των συμμετεχόντων, συνεχίζοντας την παράδοση των προηγούμενων ετών, ενώ οι φοιτητές της Οξφόρδης τους έδωσαν συγχαρητήρια, χωρίς να κρύβεται καμία ίντριγκα από πίσω, όπως μας βεβαιώνουν.
«Οι Ελληνες πετάτε τα επιχειρήματα σαν να πυροβολείτε» ήταν η φράση του καθηγητή Γκαμάουφ του Πανεπιστημίου της Βιέννης, μου λένε με κρυφή υπερηφάνεια. «Και ποιο είναι, τελικά, το μυστικό ενός καλού ρήτορα;» τους ρωτώ. «Να ακούς και όχι μόνο να μιλάς» μου απαντά η Μαρία. «Να μην πλατειάζεις, να μένεις στην ουσία» συμπληρώνει η Ιουλία. «Να είσαι ευέλικτος» λέει η Τερέζα. «Να πείσεις, να σε θυμούνται, να κάνεις εντύπωση με τον λόγο σου» αναφέρει ο Αλέξανδρος.
Επιστροφή στην πραγματικότητα
Παρά τη νίκη τους οι τέσσερις φοιτητές δεν τρέφουν αυταπάτες. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνομιλίας αναφέρουν συχνά ότι αν τα έξοδα της συμμετοχής τους δεν καλύπτονταν από ιδιώτες χορηγούς, τις δικηγορικές εταιρείες Ζέπου & Γιαννόπουλου, Καρατζά και συνεργατών, Ποταμίτη-Βεκρή, καθώς και από το Ινστιτούτο ΙΜΑRΕΤ, δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμμετάσχουν.
Φαίνονται, μάλιστα, ιδιαίτερα προβληματισμένοι για το μέλλον, φοβούνται την ανεργία, αλλά κάνουν και όνειρα. Κυνηγούν μια υποτροφία, ενώ κάποιοι δεν αποκλείουν ακόμη και το εξωτερικό.
«Πολλές φορές έρχεσαι αντιμέτωπος με τα ελλείμματα της εκπαίδευσης, συνειδητοποιείς ότι βαλτώνεις κάπου όχι μόνο λόγω της οικονομικής κατάστασης, αλλά και επειδή το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν έχει δομές, δεν έχει οργάνωση, δεν παρέχει κίνητρα. Αυτές οι πρωτοβουλίες, αυτά τα προγράμματα, είναι η μόνη διέξοδος για να μπορέσεις να κάνεις κάτι να ξεφύγεις» θα μου πει η Ιουλία σχεδόν μελαγχολικά, κλείνοντας έτσι την κουβέντα μας.


Το άρθρο βρίσκεται εδώ.

Το θέμα δεν είναι η ΕΡΤ. Εγώ είμαι.

Του Πορτατίφ.

Όταν άνοιξα κι εγώ μετά από καιρό την τηλεόραση για να δω σε ζωντανή μετάδοση να γίνεται πάλι μαύρη η οθόνη της τηλεόρασης λες και είναι σβηστή, σκέφτηκα ότι η ΕΡΤ έκλεισε και έχασαν τις δουλειές τους δυόμιση χιλιάδες άτομα. Αν και δεν ξέρω κανέναν που να δουλεύει στην ΕΡΤ, γνωρίζω πολύ καλά πώς είναι να σε απολύουν. Όμως μέχρι εκεί.

Την επόμενη μέρα ασυναίσθητα πάτησα το ΟΝ στο ραδιόφωνο, όπως συνηθίζω γύρω στα μεσάνυχτα, κι εκεί που έπαιζε αμέσως το τρίτο πρόγραμμα τώρα επικρατούσε μια περίεργη σιωπή. Όχι ησυχία. Σιωπή. Μονωτική ταινία στο στόμα. Και τότε δεν σκέφτηκα ότι κάποια καθίκια έκλεψαν από κάποιους ανθρώπους τις δουλειές τους. Ένιωσα ότι έβαλαν χέρι στη ζωή μου. Γιατί αν η ΕΡΤ είναι κάτι δημόσιο, το τρίτο πρόγραμμα είναι κάτι προσωπικό. Γιατί παραδέχομαι ότι κάποιες εκπομπές του με έχουν συγκλονίσει, κάποιες εκπομπές του έχουν αναβάλλει τα ραντεβού μου, κάποιες εκπομπές του έχουν κάνει τις νύχτες μου ατέλειωτες, όπως για παράδειγμα τότε που άκουσα στην εκπομπή τού Καναβούρη για πρώτη φορά ποιήματα του Παυλοστάθη.

Όταν λοιπόν ένας πορωμένος ακροδεξιός πρωθυπουργός, που τυγχάνει πρώην γκόμενος της Βίσση, έδωσε εντολή σε κάποιον Κεδίκογλου, που τυγχάνει πρώην κριτής της εκπομπής Bravissimo της Κορομηλά να ανακοινώσει με αλαζονεία ότι κλείνει το δημιούργημα του Χατζιδάκι, και μάλιστα με επιχείρημα ότι δεν έκανε τηλεθεάσεις και ότι δεν κατάφερε να γίνει ανταγωνιστικό, ένιωσα να μου επιτίθεται προσωπικά. Ένιωσα αυτόματα να με λέει προβληματικό, να με αποκαλεί μειοψηφία που με το ζόρι με ανέχεται, να με δείχνει με το δάχτυλο στους φίλους του στο Μέγαρο Μαξίμου. Ένιωσα ότι η συγκίνηση που έχω νιώσει δεν υφίσταται, δεν έχω λόγο ύπαρξης, έγινε λάθος. Δεν υπήρξε ποτέ ποιητής με το όνομα Παυλοστάθης. Η λογοκρισία στις αναμνήσεις είναι η χειρότερη μορφή δικτατορίας.

Με λίγα λόγια θέλω να πω ότι κατά βάθος, η απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ πηγάζει από τα μετεμφυλιακά σημάδια στη ψυχή του φασισμού που μισούσε βάναυσα τον εχθρό του, επειδή ο φασίστας ήταν ανάπηρος να συγκλονιστεί με τον τρόπο που συγκλονιζόταν ανά πάσα στιγμή ο αντάρτης με τα αυθόρμητα τραγούδια των συντρόφων του. 

Ας τραγουδήσουμε λοιπόν μπροστά στα μούτρα τους.

*

ΥΓ: Σατανική σύμπτωση. Δυο-τρεις μέρες πριν κλείσει η Ερτ, ο Αντρέας μού έστειλε μέσω e-mail λινκ από αρχείο εκπομπών του Γιώργου Κοροπούλη στο γ' πρόγραμμα. Σας το χαρίζω και εγώ με τη σειρά μου αφού πρώτα μου υποσχεθείτε ότι θα το φυλάτε σαν τα μάτια σας.

Ο καλός υπουργός.

 Από τη Λώρη Κέζα.

Πώς θα λειτουργήσει ένα σύστημα όταν οι παραβάτες συγχωρούνται λόγω πασχαλινών διακοπών;

Οι πολιτικοί είναι εκείνοι που εμπνέουν την ανομία. Κάνουν τα πάντα ώστε να μην υπάρξει ποτέ υπακοή στους νόμους και πειθαρχία. Για άλλη μια φορά ο υπουργός Δημόσιας Αταξίας αποφάσισε να επιστρέψει τις πινακίδες και τις άδειες οδήγησης σε παραβάτες που έχουν τιμωρηθεί για κάποιο παράπτωμα οδήγησης. Ο Νίκος Δένδιας έλαβε την απόφαση προκειμένου να διευκολυνθούν οι παρανομήσαντες πολίτες και να μπορέσουν να κάνουν Πάσχα με το αυτοκίνητο. Δεν είναι κάτι καινούργιο, το έχουν κάνει όλοι οι προκάτοχοί του. Δεν νοείται να μπει στο ΚΤΕΛ ο παραβάτης, δεν είναι αποδεκτό να εφαρμόζεται ο νόμος τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Η διευκόλυνση των οδηγών είναι ένα μόνο δείγμα της νοοτροπίας που επικρατεί στους κυβερνώντες. Ο υπουργός που κάνει την υπέρβαση εμφανίζεται ως «ο καλός». Ταιριάζει με την εθνική συμπεριφορά τού «ναι, μωρέ, και τι έγινε;». Για ένα παρκάρισμα σε πεζόδρομο θα κάνουμε τώρα ζήτημα πασχαλιάτικα; Θεωρείται σωστό και λογικό να εφαρμόζεται ο νόμος ανάλογα με το αν υπάρχει κάποια αργία στο ημερολόγιο. Θεωρείται σωστό και λογικό να αλλάζουν γενικώς οι κανόνες ανάλογα με την εποχή και να σώζονται στο τέλος εκείνοι που περιφρονούν τους κανόνες.
Δεν αναφερόμαστε μόνο σε τροχαίες παραβάσεις. Η αυτή νοοτροπία διαβρώνει όλον τον δημόσιο βίο. Ο υπουργός Τσιμεντοποίησης Ευάγγελος Λιβιεράτος κοντεύει να απονείμει παράσημα σε όσους καταπάτησαν γη και έχτισαν παράνομα. Οι διατάξεις για την «τακτοποίηση» αυθαίρετων κτισμάτων που ανακοίνωσε δίνουν την ευκαιρία να γίνουν νόμιμοι οι παράνομοι: αρκεί να πληρώσουν το κατιτίς τους. Κι εδώ υπάρχουν λεπτομέρειες με τις οποίες ο υπουργός γίνεται «ο καλός». Αν κάποιος είναι τρίτεκνος με χαμηλό εισόδημα, έχει αυξημένα δικαιολογητικά να χτίσει μέσα στο δάσος. Μπαίνουν και τέτοια κριτήρια και έτσι ουδείς αμφιβάλλει ότι καλά πράττει «ο καλός» και δικαιολογεί παρεκκλίσεις από την πολεοδομική και δασική νομοθεσία.
Ούτε αυτά είναι τωρινά. Τα έκαναν και οι προηγούμενοι, αρχής γενομένης με το μήνυμα των eighties «Αν το δηλώσεις, μπορείς να το σώσεις» ως την πολύ πρόσφατη ρύθμιση του Ν. 4061/2012 βάσει της οποίας όσοι κατέχουν μια έκταση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης μπορούν να την οικειοποιηθούν νομίμως εάν περιλαμβάνει αυθαίρετα κτίσματα. Αρκεί να καταβληθεί στο Δημόσιο το τίμημα της αντικειμενικής αξίας του κτήματος. Για να αποφευχθούν ακρότητες, μπήκε και ένα όριο: μέχρι 10 στρέμματα καταπάτησης είναι ΟΚ. Για παραπάνω τηρείται η νομιμότητα (νόμος ίσον αποδοχή και συγχώρεση της παράβασης…).
Ψηφίζονται τόσο πολλοί νόμοι, λαμβάνονται τόσο πολλές υπουργικές αποφάσεις και γίνονται τόσες διευκολύνσεις που σε κανένα πεδίο δεν τηρούνται καν τα προσχήματα. Πόσες φορές δεν ακούστηκε την τελευταία πενταετία, δεκαετία, εικοσαετία ότι δίδεται μια τελευταία ευκαιρία να ρυθμίσουν τις οφειλές τους εκείνοι που χρωστούν στα ασφαλιστικά ταμεία; Είναι τουλάχιστον φαιδρή η προειδοποίηση του υπουργού Ανεργίας και Αδειανών Ταμείων ότι η ρύθμιση που προτείνει θα είναι και η τελευταία στην Ιστορία του ελληνικού κράτους. Με τον ίδιο στόμφο μίλησαν και οι προηγούμενοι, πιθανότατα θα μιλήσουν και οι επόμενοι. Ο Γιάννης Βρούτσης παρουσιάζει την πρότασή του ως «νέα αρχή» σαν να μην έχει ξαναγίνει κάτι παρόμοιο, σαν να μην υποψιαζόμαστε ότι και ο επόμενος τα ίδια θα ανακοινώσει.
Τούτες οι αναφορές φαίνονται εκ πρώτης όψεως αχταρμάς: μια κλήση, ένα αυθαίρετο και το απλήρωτο ΙΚΑ. Πλην όμως, αποτελούν παράγωγα της ίδιας νοσηρής λογικής που μετατρέπει ένα κράτος σε Μπανανία. Οι νόμοι είναι αυστηροί, οι κανόνες τίθενται ρητά, διορίζονται ελεγκτικοί μηχανισμοί, λειτουργούν δικαστήρια. Ολα αυτά θεωρητικά. Το ελληνικό κράτος λειτουργεί δυνητικά. Εμφανίζεται κατόπιν η καθημερινότητα όπου μεγαλουργούν όλοι: ο πολίτης και ακόμη περισσότερο ο πολιτικός. Πώς θα λειτουργήσει ένα σύστημα όταν οι παραβάτες συγχωρούνται λόγω πασχαλινών διακοπών;

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino το Σάββατο 4 Μαΐου 2013.