Μια γενοκτονία που μπορούμε να αποτρέψουμε.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Εισβάλουν σε σχολεία και νοσοκομεία, αρπάζουν γυναικόπαιδα και τα εκτελούν στη μέση του δρόμου καθώς τα ερτζιανά σπέρνουν προπαγάνδα μίσους. Δεν πρόκειται για σκηνές απ΄τη Ρουάντα πριν 20 χρόνια. Αυτό συμβαίνει τώρα στο Νότιο Σουδάν, αλλά έχουμε την δύναμη να το σταματήσουμε.

Δύο άντρες έχουν την ευθύνη: Ο Πρόεδρος Σάλβα Κιρ και ο πρώην αναπληρωτής του, Ρικ Μάκαρ. Τυφλωμένοι απ’τη δίψα τους για εξουσία βρίσκονται σε διαμάχη και δεν διστάζουν να υποδαυλίζουν εντάσεις μεταξύ των εθνοτικών ομάδων που επί δεκαετίες ζούσαν μαζί ειρηνικά. Και οι δύο άντρες έχουν οικογένειες και περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό. Αν χτυπήσουμε τον Κιρ και τον Μάκαρ εκεί που τους πονάει (στο πορτοφόλι) μπορούμε να αποτρέψουμε τον εφιάλτη μιας επικείμενης γενοκτονίας.

Οι ειρηνευτικές συνομιλίες ξανάρχισαν και οι ΗΠΑ με τη Γαλλία ζητούν απ’το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να επιβάλει κυρώσεις και να στείλει περισσότερες ειρηνευτικές δυνάμεις για την προστασία των αμάχων. Η Ρωσία ίσως προσπαθήσει να εμποδίσει την παρέμβαση, αλλά ακόμη κι η Κίνα δεν θέλει να δει αυτή την πλούσια σε πετρέλαιο χώρα να διολισθαίνει στο χάος. Γι’αυτό έχουμε πιθανότητες να πετύχουμε – αν δράσουμε τώρα. Ας πλημμυρίσουμε λοιπόν τους ηγέτες με ένα εκατομμύριο φωνές καλώντας τους να επιβάλουν κυρώσεις και να στείλουν μια πιο ισχυρή αποστολή για να προστατεύσουν το λαό του Νότιου Σουδάν:

https://secure.avaaz.org/el/ceasfire_in_south_sudan_euro_gen_/?tMHMEab

Είναι μακάβριο και τραγικό. Ένα απ’τα έντεκα εκατομμύρια κατοίκων του Νοτίου Σουδάν έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, δεκάδες χιλιάδες έχουν σκοτωθεί και λιμός μαστίζει τη χώρα. Ωστόσο εδώ και μήνες, οι αντιπρόσωποι και των δύο πλευρών διαμένουν σε πολυτελή ξενοδοχεία της γειτονικής Αιθιοπίας, κάνοντας ελάχιστη προσπάθεια και ακόμη λιγότερη πρόοδο στις ειρηνεύτηκες διαπραγματεύσεις.

Μπορούμε να σταματήσουμε αυτό τον παραλογισμό. Αν καταφέρουμε να επιβληθούν κυρώσεις όπως το πάγωμα των καταθέσεων και η απαγόρευση ταξιδιών, ο Κιρ και ο Μάκαρ δεν θα μπορούν ούτε να έχουν πρόσβαση στις περιουσίες τους ούτε να επισκεφθούν φίλους και συγγενείς στο εξωτερικό. Ακόμη κι αν δεν πείσουμε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ταυτόχρονες μονομερείς κυρώσεις από πολλές χώρες μπορούν να φέρουν αποτελέσματα.

Η ενίσχυση της προστατευτικής δύναμης του ΟΗΕ είναι εξίσου σημαντική. Για πρώτη φορά ο ΟΗΕ άνοιξε τις βάσεις του για να παρέχει καταφύγιο σε 85.000 άμαχους που προσπαθούσαν να γλιτώσουν τη σφαγή. Υπάρχουν όμως λιγότεροι από 9.000 στρατιώτες του ΟΗΕ για να καλύψουν μια χώρα στο μέγεθος της Γαλλίας. Μια απ’τις βάσεις του ΟΗΕ έχει ήδη δεχτεί σφοδρή επίθεση και η κυβέρνηση μάλιστα απειλεί να διώξει τον ΟΗΕ απ΄τη χώρα. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια πολύ μεγαλύτερη και ισχυρότερη αποστολή του ΟΗΕ.

Αποτύχαμε να σταματήσουμε την κλιμάκωση της βίας στη Συρία πριν 3 χρόνια, αλλά αυτή η διαμάχη είναι διαφορετική …και υπάρχει λύση. Ας μην απογοητεύσουμε το λαό του Νοτίου Σουδάν. Υπόγραψε και διάδωσέ το στους πάντες:

https://secure.avaaz.org/el/ceasfire_in_south_sudan_euro_gen_/?tMHMEab

Το Νότιο Σουδάν είναι το νεότερο έθνος στον κόσμο και γεννήθηκε μετά από δεκαετίες αντίστασης στη βαρβαρότητα του καθεστώτος του Σουδάν. Στο Νότιο Σουδάν υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην ηγεσία και το λαό, όπως άλλωστε και σε πολλές άλλες χώρες, ακόμη και της Δύσης. Αυτό το χάσμα είναι τραγικό γιατί πολλοί αρχικά πίστεψαν πως τα κίνητρα του Προέδρου Σάλβα Κιρ ήταν ειλικρινή, μέχρι που αυτός και ο Μάκαρ κυριεύτηκαν από μίσος, φόβο και δίψα για εξουσία. Ας σταθούμε λοιπόν στο πλευρό του λαού του Νοτίου Σουδάν και ας τους βοηθήσουμε να χαλιναγωγήσουν τους ηγέτες τους και να ανακτήσουν την πολυπόθητη ειρήνη.

Με ελπίδα, Jeremy, Mary, Mathias, Jooyea, Sayeeda, Patri, Luis, Ricken και η υπόλοιπη ομάδα του Avaaz.

Περισσότερες πληροφορίες:

ΟΗΕ - Ν. Σουδάν: Τουλάχιστον 9.000 παιδιά έχουν μετατραπεί σε «στρατιώτες» (Ναυτεμπορική) http://www.naftemporiki.gr/story/801870/notio-soudan-stratiotes-exoun-ginei-9000-paidia

ΟΗΕ: Το Νότιο Σουδάν οδηγείται στην καταστροφή (Νewsbomb.gr) http://www.newsbomb.gr/diethnh/story/439500/oie-to-notio-soydan-odigeitai-stin-katastrofi

Αποτροπή γενοκτονίας στο Νότιο Σουδάν - Preventing Genocide in South Sudan (Daily Beast) http://www.thedailybeast.com/articles/2014/04/29/preventing-genocide-in-south-sudan.html

Οι αντιμαχόμενοι ηγέτες του Νοτίου Σουδάν δέχονται επίπληξη απ΄τον επικεφαλής του ΟΗΕ για τα δικαιώματα - South Sudan’s Warring Leaders Draw Rebuke From UN Rights Chief (The New York Times) http://www.nytimes.com/2014/05/01/world/africa/south-sudans.html?partner=rss&emc=rss&_r=0

Η ΕΕ προειδοποιεί για «γενοκτονία» στο Νότιο Σουδάν - EU warns of ‘genocide’ in South Sudan (The European Voice) http://www.europeanvoice.com/article/2014/april/eu-warns-of-genocide-in-south-sudan/80748.aspx

Νότιο Σουδάν: Ένα νέο κύμα τρόμου - South Sudan: A new depth of horror (The Economist) http://www.economist.com/news/middle-east-and-africa/21601244-civil-wars-worst-massacre-ensures-war-will-get-still-bloodier-new

Νότιο Σουδάν: Κλιμάκωση εθνοτικών δολοφονιών - South Sudan: Ethnic Killings Spiraling (Human Rights Watch) https://www.hrw.org/news/2014/04/23/south-sudan-ethnic-killings-spiraling

 

 

Το άρθρο βρίσκεται εδώ.

 

Το δημοτικό του Φουρφουρά στην παγκόσμια λίστα της εναλλακτικής εκπαίδευσης.

 
Το Σχολείο της Φύσης και των Χρωμάτων στο Φουρφουρά έγινε δεκτό χωρίς τις ετήσιες εισφορές που κανονικά απαιτούνται στη παγκόσμια λίστα των Σχολείων της Εναλλακτικής εκπαίδευσης (παρέα με το Summerhill,το Sands School, τα Sudbury, τα Waldorf, τα Σχολεία του Δάσους κ.α.) εκπροσωπώντας τη χώρα μας σε μια εκπαιδευτική κοινότητα που θέτει διαφορετικούς στόχους. Eυχή της υπέροχης ομάδας των δασκάλων του σχολείου είναι «το λινκ της Ελλάδας να γεμίσει με σχολεία και μακάρι κάποτε να έχουμε και ελληνική είσοδο στα δημοκρατικά σχολεία».

Η απάντηση στην συχνή ερώτηση «βγάζετε την ύλη;» που παρατίθεται στο site του σχολείου δίνει μια σαφή εικόνα της φιλοσοφίας του σχολείου που το καθιστά ένα εκπαιδευτικό όνειρο για κάθε εκπαιδευτικό:

«Η ύλη βγαίνει κανονικά σχεδόν σε όλα τα μαθήματα.  Δεν γίνονται εκπτώσεις στους γνωστικούς στόχους αλλά δεν βασιζόμαστε μόνο στο σχολικό εγχειρίδιο για να τους πετύχουμε. Σίγουρα υπάρχουν και οι βαρετές μετωπικές στιγμές που προσπαθούμε όσο γίνεται να αποφεύγουμε, αλλά γενικά μέσα από δραστηριότητες που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της ημέρας, ακόμα και στα διαλείμματα, γεννιούνται αφορμές για μάθημα. Άλλοι πάλι στόχοι δουλεύονται σιωπηλά από το νηπιαγωγείο ακόμα, όπως για παράδειγμα η στατιστική, όπου από το νηπιαγωγείο οι μαθητές συγκεντρώνουν στοιχεία του καιρού τα οποία ταξινομούν. Αυτό συνεχίζεται σε όλες τις τάξεις, μέχρι και τις μεγάλες όπου εκεί πάμε στο μετεωρολογικό σταθμό και σε πιο οργανωμένη ταξινόμηση. Το καλό σε αυτό είναι ότι γεννιέται η ανάγκη να μάθουν στατιστική για να οργανώσουν κάπου την πληροφορία. Κάτι αντίστοιχο γίνεται και με τις φυσικές επιστήμες που ξεκινάνε από το νηπιαγωγείο ακόμα, ενταγμένες στο ωρολόγιο πρόγραμμα. Επιπλέον δε μπορούμε να κάνουμε μάθημα όταν ή εμείς ή τα πιτσιρίκια δεν έχουμε καλή ψυχολογία. Πολλές φορές σταματάμε στη μέση για να κάνουμε κάτι άλλο, κάνουμε μεγαλύτερα τα διαλείμματα ή ότι άλλο χρειαστεί ώστε την ώρα που θα είμαστε μέσα θα έχουμε στραμμένη την προσοχή μας σε ένα στόχο. 

Μέσα από τα βιώματα των μαθητών και το παιχνίδι γίνονται κτήμα τους πολλά από αυτά που με μόνο εργαλείο τον πίνακα φαίνονται δύσκολο να διδαχθούν. Οι διδασκαλίες μας ωστόσο δεν ήταν ποτέ στραμμένες στην ύλη και πάντα προσπαθούμε να δημιουργούμε καταστάσεις όπου μέσα από αυτές κάθε παιδί θα αισθάνεται καλό σε κάτι, ή σε όλα :) Θα μπορεί να εκφράζεται, να δημιουργεί και να συμπεριφέρεται σωστά στα πλαίσια της ομάδας του και να μπορεί εύκολα να προσαρμόζεται και να λύνει προβληματικές καταστάσεις. Γιατί στην τελική, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε, όταν σταματάμε να μαθαίνουμε».

Το άρθρο βρίσκεται εδώ. Παρακαλώ πολύ διαβάστε τη συνέντευξη του Δημοτικού Σχολείου Φουρφουρά, ένα σχολείο ορθάνοιχτο στην κοινωνία. Είναι απλώς υπέροχοι. Μακάρι να είχαμε περισσότερα τέτοια σχολεία στη χώρα. Θα κοιτούσαμε με άλλο βλέμμα το μέλλον.

Ποια ήταν η Ψωροκώσταινα.

Σήμερα, το παρατσούκλι της χρησιμοποιείται απαξιωτικά, για να αποδώσει την κακομοιριά και την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας. Η ίδια όμως, υπήρξε μια ηρωική και αξιέπαινη Ελληνίδα.

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που τη φώναζαν «Ψωροκώσταινα». Σε μια συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου, το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα.

Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη τη χώρα.

Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής: 

«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.

Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»

Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή απαθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα.

Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»;

Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.

Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά.

Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.

Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.

Το άρθρο βρίσκεται εδώ.

Τι σημαίνει ανθρωπιά;

Κοιτάξτε πόσο προκατειλημμένοι είμαστε..



Πηγή.

Τα πιο πρωτότυπα χειροποίητα USB sticks είναι ελληνικά.

Ο γραφίστας Πόλυς Δημητριάδης φέρνει με μοναδικό τρόπο την vintage αισθητική στην σύγχρονη τεχνολογική καθημερινότητα.

Έχοντας δουλέψει για χρόνια στο εξωτερικό, ο γραφίστας Πόλυς Δημητριάδης βρήκε ξαφνικά πέρσι τον εαυτό του 'εγκλωβισμένο' στην Ελλάδα της κρίσης. Γρήγορα κατάλαβε ότι η δημιουργικότητα ήταν μονόδρομος, και πριν από μερικούς μήνες ίδρυσε το ΒΑΤ brand. Το πρώτο ελληνικό brand χειροποίητων design usb sticks, φτιαγμένα με πολλή φαντάσια, κι από τα πλέον απρόβλεπτα υλικά και αντικείμενα. Μας εξηγεί.  

"Το χειροποίητο usb είναι ένα προϊόν μοναδικό στην σχεδίαση και την κατασκευή, το οποίο απευθύνεται σε όλους καθώς συνδυάζει την ομορφιά ενός έργου τέχνης και την καθημερινή χρηστικότητα της τεχνολογίας. Ξεκινώντας το ΒΑΤ brand ο όρος που έθεσα στον εαυτό μου ήταν ότι θα σχεδιάσω και θα κατασκευάσω αντικείμενα που δεν θα ανήκουν στην μαζική αισθητική και κατανάλωση, αλλά θα έχουν έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, και ανάλογο price ladder. Ακόμα κι αν βρισκόμαστε εν μέσω κρίσης, υπάρχουν πάντα άνθρωποι οι οποίοι αναζητούν την μοναδικότητα, ακόμα και στα καθημερινά χρηστικά αντικείμενα." 

"Η ιδέα της νυχτερίδας σαν σχέδιο και στη συνέχεια σαν logo του ΒΑΤ brand ήρθε ως έμπνευση από μια γερμανική αντίκα λάμπας πετρελαίου του 1935-40 που λεγόταν BAT, και την οποία είχα βρει πεταμένη στα σκουπίδια πριν χρόνια." 

 

"Τα υλικά που χρησιμοποιώ στη βασική σειρά προέρχονται αυτούσια από την φύση, σχεδόν όπως τα βρίσκω. Η Vintage σειρά είναι κάτι εξαιρετικό καθώς παλιά αυθεντικά αντικείμενα μετατρέπονται σε κάτι μοντέρνο τεχνολογικά, κι έτσι αντί να καταλήγουν στα σκουπίδια ή σε αποθήκες, αποκτούν μια νέα "παλιά" μορφή και χρήση. Μου προκαλεί δέος να βρίσκω, παραδείγματος χάρη, ραδιοφωνικούς κρυστάλλους εβδομήντα ετών τους οποίους χρησιμοποιούσε ο Αμερικανικός στρατός στον πόλεμο, και να τους μετατρέπω σε ένα χρήσιμο και απαραίτητο σύγχρονο αντικείμενο. Είναι μοναδικό συναίσθημα να χρησιμοποιείς για την μεταφορά των αρχείων σου ένα αντικείμενο το οποίο έχει πάνω του σφραγίδα "Μάιος 1944" 

 

 

"Η απόκτηση τέτοιων αντικείμενων είναι εξαιρετικά δύσκολη, καθώς είναι δυσεύρετα και συνήθως κοστίζουν ακριβά. Για την κατασκευή κάθε ενός usb απαιτείται πολύς χρόνος, από ώρες έως και μέρες, καθώς δεν υπάρχει γραμμή παραγωγής ούτε οδηγός κατασκευής. Το κάθε αντικείμενο έχει τη δική του δυσκολία για να αποκτήσει μια ιδιαίτερη ταυτότητα, και κανένα usb δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο, μιας που όλα φτιάχνονται από την αρχή ένα – ένα. Όλη η κατασκευή είναι στο χέρι , με μοναδικό ηλεκτρικό εργαλείο ένα Dremel. Κάθε BAT usb έχει προς το παρόν χωρητικότητα 8GB, και είναι ελεγμένο για την καλή ποιότητα λειτουργίας με ειδικό custom software." 

 

Και μία απίθανη έκπληξη: Κάθε stick συνοδεύεται από έναν σειριακό αριθμό και Qr code τον οποίο αν σκανάρουμε με την κάμερα του κινητού μας, μας 'αποκαλύπτεται' απευθείας μέσω Google Maps η προέλευση της πρώτης ύλης του usb που κρατάμε στα χέρια μας!

 

 

 

*Τα θέλουμε!

 

Το άρθρο βρίσκεται εδώ.

Έχοντας δουλέψει για χρόνια στο εξωτερικό, ο γραφίστας Πόλυς Δημητριάδης βρήκε ξαφνικά πέρσι τον εαυτό του 'εγκλωβισμένο' στην Ελλάδα της κρίσης. Γρήγορα κατάλαβε ότι η δημιουργικότητα ήταν μονόδρομος, και πριν από μερικούς μήνες ίδρυσε το ΒΑΤ brand. Το πρώτο ελληνικό brand χειροποίητων design usb sticks, φτιαγμένα με πολλή φαντάσια, κι από τα πλέον απρόβλεπτα υλικά και αντικείμενα. Μας εξηγεί. Πηγή: www.lifo.gr

Ο γραφίστας Πόλυς Δημητριάδης φέρνει με μοναδικό τρόπο την vintage αισθητική στην σύγχρονη τεχνολογική καθημερινότητα Πηγή: www.lifo.gr

Ο γραφίστας Πόλυς Δημητριάδης φέρνει με μοναδικό τρόπο την vintage αισθητική στην σύγχρονη τεχνολογική καθημερινότητα Πηγή: www.lifo.gr

Provo: Ένα Ολλανδικό Κίνημα των 60’s.

Μια παρέα καλλιτεχνών και διανοούμενων τα έβαζε με έναν ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο με τις αρχές.

 

Το κίνημα Provo πρωτοεμφανίστηκε στο Άμστερνταμ το 1964, ταράζοντας την ηρεμία και τον καθωσπρεπισμό των κατοίκων της πόλης. Μια παρέα καλλιτεχνών, διανοούμενων και street punks με ουτοπικές ιδέες και ανατρεπτικές διαθέσεις βάλθηκε, με δράσεις που είχαν μορφή παιχνιδιού, να ξεμπροστιάσει τον καταπιεστικό χαρακτήρα των αρχών. Το κίνημα πήρε το όνομά του από την ολλανδική λέξη «provoceren», που σημαίνει να προκαλείς. Οι Provos, όπως αποκαλούνταν τα μέλη του, συνδύαζαν τη μη-βία με το παράλογο χιούμορ για να εξωθήσουν τις αρχές, και κυρίως την αστυνομία, σε υπερβολικές και βίαιες αντιδράσεις, που θα τις εξέθεταν και θα τις γελοιοποιούσαν. Το Provo βρήκε έδαφος καταρχήν στην υποκουλτούρα των Nozems, στιλάτων νέων που κυκλοφορούσαν με μοτοποδήλατα και περνούσαν την ώρα τους προκαλώντας την αστυνομία. Σε αντίθεση όμως με τους Nozems, το Provo είχε συγκεκριμένους ιδρυτές, τον Robert Jasper Grootveld, καλλιτέχνη και ακτιβιστή, και τους Roel van Duijn και Rob Stolk, αναρχικούς.

Ο Robert Jasper Grootveld ήταν ένας εκκεντρικός καλλιτέχνης του δρόμου, που ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 προσέλκυε μεγάλα πλήθη με παραστάσεις σε πλατείες του Άμστερνταμ. Αποτελούσε μέρος μιας ευρύτερης ομάδας νέων καλλιτεχνών που πειραματίζονταν με διάφορους τρόπους «διεύρυνσης της συνείδησης» μέσα από την τέχνη και τα ναρκωτικά. Γύρω από αυτούς του hipsters της εποχής, οι οποίοι άκουγαν jazz μουσική και επισκέπτονταν εκθέσεις έργων τέχνης, αναπτύχθηκε μια σκηνή happenings με βασικό χαρακτηριστικό τον αυτοσχεδιασμό. Ο Grootveld έγινε, λοιπόν, γνωστός ως performer αλλά και ως ακτιβιστής ενάντια στις μεγάλες καπνοβιομηχανίες.

Στον πυρήνα της φιλοσοφίας του ήταν η πεποίθηση του ότι οι μάζες είχαν υποστεί πλύση εγκεφάλου και είχαν μετατραπεί σε ένα κοπάδι από εξαρτημένους καταναλωτές, με χειρότερη των εξαρτήσεών τους το κάπνισμα. Στρεφόμενος ενάντια σε αυτό που αποκαλούσε «Nico-Mafia» ξεκίνησε να γράφει την λέξη «καρκίνος» με πίσσα πάνω στις αφίσες με διαφημίσεις προϊόντων καπνού σε ολόκληρη την πόλη του Άμστερνταμ, πράξη για την οποία συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στη συνέχεια άρχισε να διοργανώνει εβδομαδιαίες συγκεντρώσεις σε ένα στούντιο που ονόμασε «Αντικαπνιστικό Ναό», ανακηρύσσοντας τον εαυτό του «Αντικαπνιστή Αρχιμάγο». 

Απογοητευμένος από την μικρή μιντιακή κάλυψη των παραστάσεών του, αποφάσισε να καταφύγει σε μια εντυπωσιακή κίνηση. Κατά τη διάρκεια μιας παράστασης έβαλε φωτιά στον «Αντικαπνιστικό ναό», μπροστά σε ένα κατάπληκτο κοινό καλλιτεχνών, μποέμ και δημοσιογράφων, και γλύτωσε από τη φωτιά μόνο χάρη στην επέμβαση της αστυνομίας!


Από το 1964, τα happenings του Groonvelt μεταφέρθηκαν στην πλατεία Spui στο Άμστερνταμ, όπου κάθε Σαββατόβραδο, τα μεσάνυχτα, συνέρρεε ένα όλο και μεγαλύτερο πλήθος καλλιτεχνών, διανοούμενων, και περιθωριακών νέων. Εκεί, μια νύχτα του Μαΐου του 1965, ο Roel van Duijn μοίρασε για πρώτη φορά την προκήρυξη που ανακοίνωνε την γέννηση του κινήματος Provo και δήλωνε ότι το Provo «οφείλει να επιλέξει ανάμεσα στην απελπισμένη αντίσταση και στην υπακοή και εξαφάνιση.

Το Provo καλεί σε αντίσταση οποτεδήποτε αυτό είναι δυνατό. Το Provo συνειδητοποιεί ότι τελικά θα χάσει, αλλά δεν μπορεί να προσπεράσει την ευκαιρία να κάνει τουλάχιστον μία ακόμη ειλικρινή προσπάθεια να προκαλέσει την κοινωνία». Ο Roel van Duijn, φοιτητής φιλοσοφίας στο University of Amsterdam, και εμπνεόμενος από τον αναρχισμό, τον Ντανταϊσμό, τον Γερμανό φιλόσοφο Herbert Marcuse και τον De Sade, αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη για την έκδοση του περιοδικού Provo, το πρώτο τεύχος του οποίου εμφανίστηκε τον Ιούλιο του 1965 και περιείχε συνταγές του 19ου αιώνα για αυτοσχέδιες βόμβες και εκρηκτικά.

(Provo)κάροντας τις αρχές
Για τα μέλη των Provos, οι αστυνομικοί αποτελούσαν μη-δημιουργικά στοιχεία, απαραίτητα για ένα επιτυχημένο happening. Ένα συνηθισμένο παιχνίδι για τον Grootveld και την παρέα του ήταν το «Marihuettegame», που στόχευε μέσω της παραπληροφόρησης να καταδείξει την παντελή άγνοια των αρχών σχετικά με την χρήση κάνναβης. Συγκεκριμένα, τα μέλη των Provos έβρισκαν πρωτότυπους τρόπους να παγιδεύουν την αστυνομία ώστε να τους συλλαμβάνει επ’αυτοφώρω για χρήση διαφόρων νόμιμων ουσιών όπως τσάι, άχυρο, γατοτροφή, μπαχαρικά και βότανα. Μάλιστα, τα μέλη των Provos συχνά κατέδιδαν τον εαυτό τους στην αστυνομία. Ο ίδιος ο Grootveld διηγείται ένα περιστατικό κατά το οποίο η αστυνομία και οι τελωνιακοί, με τους δημοσιογράφους να καταγράφουν την είδηση, τους σταμάτησαν για έλεγχο στα σύνορα με το Βέλγιο, για να βρουν μετά από εξονυχιστική έρευνα ότι είχαν πάνω τους μόνο σκυλοτροφή και κάποια νόμιμα βότανα. Οι εφημερίδες την επόμενη μέρα αστειεύονταν γράφοντας «Η μαριχουάνα είναι σκυλοτροφή».

Η τακτική της πρόκλησης των αρχών με ευφάνταστους τρόπους, με στόχο να γελοιοποιηθούν αντιδρώντας υπερβολικά, βρήκε διάφορες εφαρμογές από το κίνημα των Provos, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση στην οποία αποφάσισαν να στραφούν κατά της μοναρχίας ως πιο ξεκάθαρου συμβόλου του συστήματος. Η κλιμάκωση της αντι-μοναρχικής εκστρατείας των Provos έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1966, στον γάμο της πριγκίπισσας Βεατρίκης της Ολλανδίας με έναν Γερμανό διπλωμάτη, τον Claus von Amsberg, ο οποίος στο παρελθόν είχε υπάρξει μέλος της ναζιστικής νεολαίας.

Οι Provos ξεκίνησαν την προετοιμασία τους μήνες πριν την τελετή του γάμου, διαδίδοντας εξωφρενικές φήμες για επικείμενες δράσεις τους, ανάμεσα στις οποίες η φήμη ότι θα έριχναν LSD στο σύστημα παροχής νερού της πόλης, ότι θα νάρκωναν τα βασιλικά άλογα, και ότι συνέλεγαν κοπριά για να την απλώσουν στην διαδρομή της παρέλασης. Στην πραγματικότητα, οι Provos δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο πλάνο για την περίσταση, αλλά οι αρχές συγκέντρωσαν 25.000 αστυνομικούς για να φρουρούν την παρέλαση! Την ημέρα του γάμου, οι Provos, ντυμένοι ως ευυπόληπτοι πολίτες, κατάφεραν να περάσουν τον αστυνομικό κλοιό εξοπλισμένοι με βόμβες καπνού, ακίνδυνες μεν, με εντυπωσιακό αποτέλεσμα δε. Με το ξεκίνημα της γαμήλιας πομπής, οι πρώτες βόμβες έσκασαν, γεμίζοντας την πλατεία με σύννεφα καπνού. Η αστυνομία, μπροστά στα τηλεοπτικά συνεργεία που μετέδιδαν την τελετή σε παγκόσμια εμβέλεια, αντέδρασε σπασμωδικά και βίαια, επιτιθέμενη, μέσα στην σύγχυση, και σε παρευρισκόμενους ξένους δημοσιογράφους.
 
Άσπρα Σχέδια


Η δημιουργικότητα των Provos, όμως, δεν εξαντλούνταν στην διοργάνωση τέτοιων ακτιβισμών. Οι Provos μέσω του περιοδικού και των φυλλαδίων τους πρότειναν τα λεγόμενα Άσπρα Σχέδια, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο λεπτομερή και επεξεργασμένα, με γνώμονα το ενδιαφέρον για το περιβάλλον και την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου της πόλης. Το πλέον γνωστό από τα σχέδια αυτά είναι αυτό των Άσπρων Ποδηλάτων, το οποίο πρότεινε την απαγόρευση της κυκλοφορίας των μηχανοκίνητων οχημάτων στο κέντρο της πόλης και την υιοθέτηση του πρώτου συστήματος bike sharing, σύμφωνα με το οποίο ο δήμος θα αγόραζε 20.000 ποδήλατα ετησίως, τα οποία θα αποτελούσαν δημόσια περιουσία και θα χρησιμοποιούνταν ελεύθερα και δωρεάν από τον οποιονδήποτε. Όταν η δημοτική αρχή απέρριψε την πρόταση, οι Provos ξεκίνησαν το εγχείρημα μόνοι τους, με 50 άσπρα ποδήλατα, τα οποία όμως κατάσχεσε η αστυνομία.
Άλλα σχέδια που προτάθηκαν από τους Provo ήταν αυτό της Άσπρης Στέγασης (που πρότεινε την νομιμοποίηση και υποστήριξη των καταλήψεων), το Σχέδιο των Άσπρων Παιδιών (που προέβλεπε την ύπαρξη δωρεάν παιδικών σταθμών), και το περισσότερο χιουμοριστικό Σχέδιο του Άσπρου Κοτόπουλου (που προέκυψε σαν απάντηση στην ένταση της καταστολής, και πρότεινε την αλλαγή της εικόνας της αστυνομίας με τον αφοπλισμό της, την μετακίνησή της με άσπρα ποδήλατα και την δωρεάν χορήγηση εκ μέρους της πρώτων βοηθειών, τηγανητού κοτόπουλου και αντισυλληπτικών!).
 
Μαζικοποίηση του κινήματος και αντιπολεμικές διαδηλώσεις
Ως το 1965 το κίνημα των Provos αποτελούσε πλέον πρώτο θέμα για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, κυρίως λόγω του πανικού και των υπερβολικών αντιδράσεων τόσο από την πλευρά της δημοτικής αρχής, όσο και από την πλευρά της αστυνομίας. Παρόλο που η ομάδα δεν ήταν παρά μικρή σε αριθμό, χειριζόμενη τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, κατάφερνε να δίνει την εντύπωση ότι είχε χιλιάδες υποστηρικτές. Με την έναρξη των συγκεντρώσεων στα πλαίσια του Σχεδίου των Άσπρων Ποδηλάτων, η αστυνομία αντέδρασε με συλλήψεις μελών των Provo στην πλατεία Spui και με ένταση της καταστολής, που οδήγησε στην μαζικοποίηση των διαδηλώσεων και αρκετές φορές σε ταραχές. Προς τα τέλη του 1965, αριστεροί φοιτητές οργάνωσαν τις πρώτες διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ, στις οποίες συμμετείχαν και μέλη των Provo. Το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στις διαδηλώσεις αυτές που μαζικοποιούνταν συνεχώς και αντιμετωπίζονταν από την πλευρά της αστυνομίας με εκατοντάδες συλλήψεις κάθε εβδομάδα.

Η ένταση με την αστυνομία, όμως, κορυφώθηκε τον Ιούνιο του 1966, μετά τον θάνατο του εργάτη οικοδομών Jan Weggelaar κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης. Η επίσημη εκδοχή απέδωσε τον θάνατό του σε καρδιακή προσβολή, αλλά οι περισσότεροι πίστευαν ότι επρόκειτο για δολοφονία από την αστυνομία. Οι οικοδόμοι κήρυξαν απεργία και μεγάλο πλήθος εργατών, με την υποστήριξη αλληλέγγυων ομάδων μεταξύ των οποίων και μέλη των Provos, συμμετείχε σε διαδηλώσεις που απέκτησαν εξεγερσιακό χαρακτήρα. Οι διαδηλωτές συγκρούονταν με την αστυνομία στους δρόμους του Άμστερνταμ και επιτίθονταν στα γραφεία και τα οχήματα της εφημερίδας “De Telegraaf”, η οποία είχε αποδώσει την δολοφονία του Jan Weggelaar σε συνάδελφό του. Τελικά τον Αύγουστο του 1966 συγκλήθηκε μια επίσημη επιτροπή με στόχο την διερεύνηση της κρίσης, τα πορίσματα της οποίας οδήγησαν στην απόλυση του Αρχηγού της Αστυνομίας. Λίγο αργότερα, παραιτήθηκε και ο δήμαρχος του Άμστερνταμ, κάτω από την πίεση των πορισμάτων της επιτροπής, που στιγμάτιζαν τους χειρισμούς του.

Η αυτό-διάλυση των Provos
Περιέργως οι ιδρυτές του Provo, προχώρησαν στην αυτό-διάλυση του, μέσα σε μια εβδομάδα από την παραίτηση του δημάρχου, τον Μάιο του 1967, δηλώνοντας ότι η ομάδα όφειλε να εξαφανιστεί, καθώς όλοι οι Μεγάλοι Άνδρες που την έκαναν ισχυρή έφυγαν από τις θέσεις τους. Το κίνημα Provo, πάντως, παρά την μικρή διάρκεια της δραστηριοποίησής του, σίγουρα αποτέλεσε ένα μέσο διοχέτευσης και έκφρασης της συσσωρευμένης δυσαρέσκειας και οργής τόσο των καλλιτεχνών και των διανοουμένων, όσο και των νέων, των nozems και των street punks. Κατάφερε επίσης να προβληματίσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού σχετικά με τον αυταρχικό χαρακτήρα της αστυνομίας και των αρχών. Και, εν τέλει, άφησε μια παρακαταθήκη πρωτότυπων προοδευτικών ιδεών, σχετικά με τον δημόσιο χώρο, την μετακίνηση στην πόλη, την χρήση μαριχουάνας, η επίδραση των οποίων είναι πασιφανής, σήμερα, στην καθημερινότητα της ζωής στο Άμστερνταμ.

Το άρθρο βρίσκεται εδώ.

 

Τι Σημαίνει η Λέξη Χίπστερ.

Ανάμεσα στις πολλές κατηγορίες που συχνά μας απευθύνουν – οι περισσότερες στέκουν, δεν θα το αρνηθώ, άλλο που εμείς τις έχουμε παράσημα – υπάρχει μία που αρθρώνεται πιο συχνά από τις υπόλοιπες: “είστε Χίπστερς”. Μόλις το πρωί της μέρας που γράφεται αυτό το κείμενο, ένας αναγνώστης την επανέλαβε με πάθος, αφού διέγνωσε αυτή μας την πάθηση μέσα απ' την επιλογή να ποστάρουμε στο Facebook ένα αστείο τραγούδι του παλιού ρεμπέτη Κώστα Μπέζου, με μία λεζάντα πλαγίως ειρωνική απέναντι στη μεταφορά της κουλτούρας του ρεμπέτικου στα σύγχρονα αστικά κέντρα.

 

Δεν ξέρουμε την ακριβή λογική διεργασία στο μυαλό του αγαπητού αναγνώστη, αλλά μπορούμε να κάνουμε τις εξής δύο υποθέσεις: ή του κακοφάνηκε η ειρωνία απέναντι σε κάτι τέτοιου status όπως το ρεμπέτικο (αν και δε θίξαμε το ρεμπέτικο το ίδιο) ή θεώρησε ότι περιμέναμε να βρούμε ένα βίντεο με “ψαγμένη” στιγμή του ρεμπέτικου προκειμένου να ασχοληθούμε μ' αυτό.

Δεν φταίει ο ίδιος· ο όρος χίπστερ χρησιμοποιείται συνεχώς στην ελληνική αργκό, ιντερνετική και μη, με τη σημασία του να μην είναι επαρκώς καθορισμένη. Συνήθως λέγεται ενάντια σ' αυτόν που ασχολείται με κάτι εκτός του θεσπισμένου mainstream, ειδικά όσον αφορά τη μουσική. Όπως σωστά αναφέρθηκε προς απάντησίν του, το mainstream στη μουσική της Ελλάδας είναι αρκέτα διευρυμένο ώστε να περιλαμβάνει σκυλάδικο, R & B, μέταλ, λίγη house, alt rock και ρεμπέτικο – τα τρία τελευταία κάπως ξώφαλτσα. Οτιδήποτε άλλο είναι καταδικασμένο να είναι “χίπστερ”, όρος που χρησιμοποιείται πάντα με αρνητική σημασία. Λανθασμένα.
Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο όρος ήταν στη δεκαετία του '40 για να περιγράψει λευκούς μεσοαστούς αμερικάνους που γοητεύονταν από τους μαύρους τζαζίστες και υιοθετούσαν τον τρόπο ζωής τους. Το περιεχόμενο της φιγούρας του χίπστερ εκείνη την εποχή, συμπυκνώνεται σε ένα διάσημο κείμενο του Norman Mailer, με τον κομψό τίτλο “The White Negro” και διαβάζοντάς το, θα εντοπίσει κανείς πολλά στοιχεία που υπάρχουν (σε κάποια μορφή τουλάχιστον) στην ταυτότητα του χίπστερ όπως είναι σήμερα. Στην κουλτούρα τους δεν βρίσκουμε μόνο το όνομα για πρώτη φορά, αλλά και την αρχή αυτού που γέννησε τον χίπστερ του σήμερα: την αβίαστη διάχυση ενός πολιτισμικού στοιχείου (μεσοαστοί λευκοί) μέσα στο περιβάλλον ενός άλλου (μαύροι τζαζίστες).

Έκτοτε, ο όρος εξαφανίστηκε για αρκετές δεκαετίες. Έκανε μία πολύ βραχύβια ασήμαντη επανεμφάνιση την εποχή της άνθησης της Brit Pop στις αρχές της δεκαετίας του '90, που δεν στέριωσε. Μέχρι τα τέλη της πρώτης δεκαετίας των '00ς που επανήλθε σέρνοντας μία ολόκληρη παγκόσμια κουλτούρα πίσω του.

Στις ενδιάμεσες δεκαετίες πολλά πράγματα άλλαξαν στην ανθρωπότητα: για μία σειρά λόγων, αυτά που ονομάζουμε χαριτωμένα “μεγάλες αφηγήσεις”, θρησκείες, πολιτικές ιδεολογίες, ευρύτερες κοσμοθεωρίες, τρομαγμένα από το ολοκαύτωμα και την ατομική βόμβα, αποδυναμώθηκαν ως συστήματα πίστης. Με την ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας, οι κοινωνίες αναδιαμορφώθηκαν ώστε να ζουν στο “εδώ-και-τώρα”, να αδιαφορούν για οτιδήποτε θα μπορούσε να έχει σημασία για την ιστορία του κόσμου. Φαινόμενα όπως ο καταναλωτισμός, η τηλεμανία, η ποπ κουλτούρα προέκυψαν σ' αυτό το μεσοδιάστημα και αφορούσαν το απλό, το καθημερινό, το ανώδυνο, το ήσσονος σημασίας, το μερικό. Αυτά είναι φαινόμενα ενός πολιτισμού της εικόνας, που ενδιαφέρεται μόνο για τη μορφή που έχουν τα πράγματα, εύπεπτη, χαλαρή και γρήγορη, χωρίς να χρειάζεται να έρθει σε επαφή με το νόημά τους – και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το νόημα δεν υπάρχει και δεν λειτουργεί.

Για να το εξηγήσουμε καλύτερα, ιδανικό παράδειγμα είναι και πάλι η μουσική: πριν τη βιομηχανία της μαζικής κουλτούρας, μουσικά έργα ήταν τα δουλεμένα δημιουργήματα των μεγάλων συνθετών, η λαϊκή μουσική, η εκκλησιαστική μουσική κλπ. Το μουσικό έργο υπάκουε σε ένα σύστημα αξιών, ανταποκρινόταν σε κάποια κοινωνική ομάδα, κουβαλούσε μία παράδοση και μία συνέχεια. Αν σκεφτούμε αντίθετα τη σημερινή συνθήκη, η ποπ μουσική παράγεται με το κιλό και επιδέχεται μία γρήγορη ανάγνωση “μ' αρέσει/δεν μ'αρέσει” πριν μεταβεί κανείς στο επόμενο κομμάτι. Ένας σκυλάς π.χ., ασχέτως αν επιμένει να αυτοαποκαλείται “καλλιτέχνης”, μπορεί να αρέσει ή όχι, αλλά δεν εμπνέει σε κανέναν κάποιο δέος για τον ρόλο του ως προς την τέχνη. Το αντίστοιχο, ωστόσο, ισχύει πάνω-κάτω για τον τρόπο ακρόασης όλης της μουσικής του σήμερα. Παράλληλα, η ακρόαση της “υψηλής” μουσικής φαίνεται “φυσιολογική” μόνο σε ανθρώπους που έχουν τα περιθώρια να συμμετέχουν στις όποιες μεγάλες αφηγήσεις, τουτέστιν πρόσωπα με μεγάλη πολιτική, πολιτιστική ή οικονομική εξουσία.

Ας σημειωθεί εδώ ότι αυτή η κατάσταση ξεσήκωσε δύο δημοφιλείς αντιδράσεις: η μία ήταν από κάτι χλεχλέδες που πανηγύρισαν για το τέλος των ιδεολογιών και η άλλη από κάτι μεμψίμοιρους που κλαίνε για τον ξέπεσμο των αξιών. Δεν συμμερίζομαι καμία απ' τις δύο απόψεις, συγκεκριμένα τις φτύνω στα μούτρα, αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία για μία άλλη στιγμή.

Έχοντας πει τα παραπάνω, μπορούμε να δούμε τον χίπστερ ως αυτόν που καταφάσκει στον μέγιστο βαθμό σ' αυτήν την κατάσταση του πολιτισμού. Αποφεύγει οτιδήποτε υποπτεύεται πως κουβαλάει μία μεγαλύτερη σημασία, μία συναισθηματική διέγερση ή μία αξία. Αν πρόκειται για θρησκεία είναι περίπου άθεος, όχι επειδή είναι πρόθυμος να αντιταχθεί στη θρησκεία, αλλά επειδή η κουλτούρα του δεν του επιτρέπει να πιστέψει σε κάποια. Αν πρόκειται για πολιτική ιδεολογία, θα πατήσει σε γκρίζες γραμμές, προσεκτικά επιλεγμένες ώστε να μην πηγαίνουν πουθενά. Αν πιάσει κανείς ζητήματα που να αφορούν οτιδήποτε το καθολικό, οτιδήποτε απαιτεί μία ορατότητα έξω από το “εδώ-και-τώρα”, θα μείνει να κοιτάει σαν χάνος. Δεν του επιτρέπεται το χιούμορ (ύστατη έκφραση δημιουργικότητας) και απαγορεύεται οποιοδήποτε συναίσθημα θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις αύριο.
Χίπστερ είναι αυτό το πλάσμα που ζει στον δοκιμαστικό σωλήνα της κουλτούρας: του αρέσουν τα μικρά, εξειδικευμένα, ασήμαντα πράγματα που δεν έχουν κανένα ρίσκο. Του αρέσουν τα μπιχλιμπίδια που αποκλείεται να χρειαστεί να διαπραγματευτεί με οποιονδήποτε άλλον έχει την ίδια συνήθεια. Του αρέσει η μουσική που αποκλείεται να μοιράζεται με άλλον οπαδό της. Του αρέσουν οι ταινίες που αποκλείεται να έρθει σε κατάσταση που θα αποτελούν αντικείμενο κουβέντας. Και είναι εξαιρετικά αστεία η στιγμή που ανακαλύπτουν ότι τα μπιχλιμπίδια αυτά μπορεί να τα συλλέγει και η θειά μου η Μαριγώ, ότι ο τάδε μουσικός τελικά είναι γνωστός και εκτιμητέος στους ανθρώπους που ασχολούνται ουσιαστικά με τη μουσική, ότι ο τάδε σκηνοθέτης είναι κλασσικό όνομα στον κινηματογράφο. Τα εγκαταλείπουν με την ίδια ευκολία που τα έπιασαν, χωρίς κανένα πόνο αποχωρισμού φυσικά, καθώς αυτή η χαλαρή σχέση ήταν εξαρχής ο σκοπός.

Οι χίπστερς είναι μία κοινωνική ομάδα που ζει μονίμως με τον φόβο του ευνουχισμού. Κάθε πράγμα που θα μπορούσαν να επενδύσουν συναισθηματικά το βλέπουν ως κάτι που θα μπορούσαν να χάσουν. Κάθε πράγμα με το οποίο θα καταπιαστούν εις βάθος, αποτελεί γι' αυτούς κίνδυνο να αναγκαστούν να έχουν άποψη και να εκτοπιστούν έτσι απ' τη ζώνη ασφαλείας τους. Είναι ίσως αυτός ο τρόμος που ζουν καθημερινά που τους κάνει να βρίσκονται σε μία συνεχή ανέκφραστη κατάσταση.

Ο τρόπος που βιώνουν τα φαινόμενα της καθημερινής ζωής είναι αναγκαστικά “ειρωνικός”. Προσοχή: εδώ η ειρωνία δεν σημαίνει ότι έχουν για όλα κάποιον ευφυή σαρκασμό – αντίθετα, συνήθως αδυνατούν να έχουν ένα ευφυές σχόλιο για οτιδήποτε. Η ειρωνία τους έγκειται στην άρνηση των μυθολογιών που διέπουν την καθημερινότητα των περισσότερων (καλά ως εδώ), αλλά και στην αδυναμία τους να τις αντικαταστήσουν με άλλες εξηγήσεις.
Συνεπώς, η σημασία που δίνουν στις τέχνες, δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενό τους. Έχει να κάνει με μία διάθεση ημι-απόλαυσης, μία τάση να έχουν “ωραία πραγματάκια” γύρω τους, καθώς η νοηματοδότηση της τέχνης απαιτεί να πιστέψεις και σε μία καθολική ιδιαιτερότητα της, τουτέστιν σε μία μεγάλη αφήγηση, απ' αυτές που είπαμε πως δεν τους αρέσουν. Ακόμα και στο θέμα του ντυσίματος, η εκκεντρικότητά τους δεν έχει κάποιο νόημα από πίσω. Το ντύσιμο των πάνκηδων ήθελε να βεβηλώσει τις κοινωνικές απαιτήσεις για καλοκουρεμένους νέους. Το ντύσιμο των μεταλλάδων περίπου το ίδιο. Ακόμα και τα ντυσίματα που χαρακτηρίζουμε “νορμάλ”, έχουν ένα περιεχόμενο, θέλουν να δηλώσουν ότι κάποιος συμμερίζεται έναν τρόπο ζωής που δεν έχει το προκλητικό και το φανταχτερό μέσα. Το εκκεντρικό ντύσιμο των χίπστερς είναι κενό νοήματος: τυχαία ρούχα ώστε να μην υποδηλώνουν καμία πεποίθηση.

Συνοψίζοντας, η λέξη χίπστερ περιγράφει έναν άνθρωπο που είναι εκκεντρικός χωρίς να είναι καλλιτεχνικός, που δεν έχει καμία πεποίθηση, πολιτική, θρησκευτική ή άλλη, που αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι το χιούμορ και τις συναισθηματικές εξάρσεις. Έναν κραυγαλέο άνθρωπο χωρίς κανένα περιεχόμενο, χωρίς καμία άποψη, με μοναδικό χαρακτηριστικό την επιδερμική ενασχόληση με τα μικροπράγματα, τα οποία δεν ενδιαφέρεται καθόλου να εξηγήσει αισθητικά, κοινωνικά ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο.
Εν είδει επιλόγου, ας σημειώσουμε δύο πράγματα:
α) Απ' τη στιγμή που όποιος μας επιτέθηκε ποτέ, το έκανε σε πράγματα στα οποία πήραμε ισχυρή θέση, ο όρος χίπστερ αποτυγχάνει. Ξαναπροσπαθήστε. Θα σας ταπώσουμε, αλλά δεν πειράζει, μας αρέσει ο σαματάς.
β) Οι περισσότεροι που χρησιμοποιούν τον όρο χίπστερ, τον χρησιμοποιούν όπως χρησιμοποιούσαν πριν λίγο καιρό τον όρο “θολοκουλτουριάρηδες” για να περιγράψουν οποιονδήποτε είχε κάποιο ενδιαφέρον για την κουλτούρα. Συνήθως θέλει να υποδηλώσει ότι αυτός που ασχολείται με οτιδήποτε ξεφεύγει από τις συνήθειες του αγνού μπουζουκόμαγκα, είναι κάτι κατάπτυστο. Δεν λέω, παίζει πολύ δήθεν γύρω μας, όλοι το τρώμε στη μάπα, αλλά φιλική συμβουλή: μην κάνετε αξία το να είστε βλάκες και κομπλεξάρες, μαλακία είναι.

Το άρθρο βρίσκεται εδώ.